۵ مطلب با موضوع «داستان های کوتاه» ثبت شده است

تاریخ دگر باره تکرار می شود!

تاریخ دگر باره تکرار می شود!
عصر جاهلیت بود، دور از چشم شاهنشاه، مردی با سیرتی پیامبر گونه دین خدا را آورد، مردمی که همچو بردگان سیه چرده ی قبیله هایی همچون قریش، به دستان بی رحم حکومت پهلوی گرفتار شده بودند، او را همراهی کردند، محمدرضا شاهی که بی تفاوت با ابوسفیان، بزرگ بت پرستان و قبایل عرب نبود، آن مرد بزرگ را به جایی که میتوان آن را به شعب ابوطالب نیز تشیبه کرد، تبعید کرد.
پس سختی های زیادی که این مرد پیامبر گونه متحمل شد، انقلابی بزرگ برپا شد، با یاری مردمی که بی شباهت با تازه مسمانان نبودند. روزهای خوشی بود، مردم هنوز طعم شیرینی یک جمهوری اسلامی را نچشیده بودند که جنگ هشت ساله ای به پا شد که شاید نا مرتبط با جنگ های خیبر، خندق و احد نبود...
بزرگ مرد قصه ی ما، سر انجام در چهاردهم خردادماهی غم انگیز، دیده بر جهان فرو بست و با رحلت خود، اشک از چشم ها روانه کرد...
ابوبکر مانندی که سال ها خود را پیرو آن بزرگمرد جلوه می داد، در دل آرزوی خلافت داشت و در اصل منافقی بیش نبود، به آرزویش که رهبری به جای آن بزرگمرد بود نرسید و دگر باره علی بود که رهبر اصلی مردم شد.
ابوبکر مانند قصه ی ما، با رای مردم کشوری که همچو بیعت کنندگان سقیفه ی مدینه ظاهربین بودند به مقام ریاست جمهوری رسید.بعد ها معلوم شد رئیس جمهور ابوبکر مانند، آن چیزی نیست که مردم اننتظارش را داشتند، هرچند که بعضی تاکنون هم این را نفهمیده اند...
عُمَر مانندی هم عقیده با ابوبکر مانند قصه ی ما پس از او رئیس جمهور شد، برخلاف ابوبکر مانند که ساکت و آرام بود و بر خلاف درونش خوش سیرت جلوه می کرد، عمر مانند تازه به مقام رسیده تندرو تر بود و شاید، سیاستش را نداشت.
روزگار ما گذشت و گذشت، حال پس از سال ها عثمان مانندی به خلافت رسیده است و ما، همچنان منتظر عملکرد عثمان مانند اصلاح طلبمان هستیم، به امید آنکه خلافت علی مانندی پس از عثمان فرا رسد...




سنجاقی نوشت1:امیدوارم خوب تونسته باشم تاریخ رو با سیاست مخلوط کنم، از زبون یک اصولگرا.

سنجاقی نوشت2:تازه دارم معنی حرف عقل مردم به چشمشونه رو می فهمم!

سنجاقی نوشت3:همه جور برداشت آزاده برای شما عزیزان.هرجوری هم دوست دارید انتقاد کنید، هرچند که ما مثل بعضی ها نیستم که مقابل انتقادهای زیاد سکوت کنیم!

سنجاقی نوشت4:خیلی حسرت میخورم، از این که چرا نتونستم رای بدم.از این که چرا سنم قانونی نیست، و مهمتر از همه اینکه تولدم 5خرداده و میترسم دوره بعدی هم بخاطر چند روز از انتخابات عقب بمونم!

سنجاقی نوشت5:حضرت علی علیه السلام در مورد سکوتشان در زمان خلافت ابوبکر فرمودند:*سکوت من همچو استخوانی در گلویم بود که نه می توانستم آن را فرو دهم، نه می توانستم آن را بیرون بیاورم.*

سنجاقی نوشت6:چقدر مظلومیت وغربت مقام معظم رهبری سید علی خامنه ای منو یاد امام علی علیه السلام میندازه!

سنجاقی نوشت7:نمیخواستم این وبگاه ادبی رو با سیاست مخلوط کنم، اما بعضی حرف ها رو نمیشه تو سینه نگه داشت!

سنجاقی نوشت8:قول میدم این آخرین باری باشه که پی نوشت ها اینقدر زیاد میشن!

سنجاقی نوشت9:رحلت امام خمینی(ره) رو به همه ی مردم ایران تسلیت میگم.


  • سنجاق قفلی
  • يكشنبه ۱۴ خرداد ۹۶

دیدن شکارچی از دریچه ی چشم یک آهو

از کنار بوته های گل رد می شود، صدای برخورد سم هایش با زمین به گوش می رسد، این بار با فرزند کوچکش، به علف زار کوهستان آمده است، اینجا پر از علف های تازه است، نسیم خنکی می وزد، هوا کمی سرد است، بچه آهو که تا به حال فقط شیر مادرش را خورده است، حالا نمی داند غذای امروز، همین علف های تازه و سبز رنگی است که زیر سم هایش آن ها را له می کند.

مادر، شروع به خوردن علف ها می کند، برای بچه آهو انگار، دیدن این صحنه برای آموختن خوردن غذای امروز، کفایت می کند.

طعم شیرین علف زیر دندان های مادر، با دیدن شکارچی که به سمتشان نمی آید، تلخ می شود، فرزندش را به سرعت پشت تخته سنگی پنهان می کند، سپس، خودش، آرام آرام به سمت شکارچی نزدیک می شود، صدای شلیک گلوله ای در کوهستان می پیچد...

لحظاتی بعد شکارچی، تعش آهوی مادر را بر دوش گرفته و علف زار را ترک می کند، بچه آهو به او چشم دوخته است، معنی این کار مادرش را نمی فهمد، نمی داند مادرش چه ایثار بزرگی کرده است، نمی فهمد مادر به سمت شکارچی رفت تا به جای او،خودش طعمه ی شکارچی بی رحم شود، او، معنی این کار مادرش را نمی فهمد، اما تصویر مادر، همیشه در خاطرش باقی خواهد ماند...

سنجاقی نوشت1:اسم آهو اومد، یا سلامی هم بکنیم به آقا ضامن آهو.

سنجاقی نوشت2:مادر!یکم به این قهرمان زندگیمون، اهمیت بدیم.

  • سنجاق قفلی
  • پنجشنبه ۲۱ ارديبهشت ۹۶

شعله ای روشن در تاریکی شب

همه جا تاریک است، تاریکِ تاریک، به دنیال نور می کردم، به دنیال روشنایی، هوا سرد است، گرما می خوام، من، پروانه ای کوچک، در این تاریکی، به دنبال روزنه ای نور و ذره ای گرما، به این سو و آن سو می روم.

از دور، نوری می بینم، به سمتش می روم، شمعی در حال سوختن است که شعله ی آن، نور کم و ضعیفی به اطراف می تاباند.

می چرخم، می چرخم و می چرخم، به دور شم و سایه ی خودم را رو روی زمین می بینم، شعله، گرم و نورانی است، به راستی، شعله از چیست؟

به شعله نزدیک تر می شوم، گرمایی خوشایند وجودم را فرا می گیرد، نور آن بر روی بال هایم افتاده و زیبایی آن ها را دو چندان می کند.می خواهم شعله را لمس کنم، بازهم به او نزدیک می شوم، حالا، کمترین فاصله ای با شعله ندارم، ناگهان، سوزشی جان گداز را در بال هایم حس می کنم، بال هایم شعله ور شده اند، به سرعت بال هایم را در هوا تکان می دهم، سریع تر، سریع تر و سریع تر، اما، شعله هر لحظه بیشتر می شود و بال هایم، سوخته تر...

بال هایم را از دست داده ام، دیگر، نمی توانم پرواز کنم، شعله ی شمع، برخلاف نور زیبا و تحریک کننده اش، گرمایی سوزنده داشت، شعله، مثال تمام آدم هایی است که با ظاهری زیبا، باطن پلید، خطرناک و زشت خود را پنهان کرده و پروانه های زیادی را در دام خود می اندازند.

(سنجاقی نوشت:این هم از اون انشا هاییه که خانوم معلم یه بیست تپل مپل گذاشته پاش.)

  • سنجاق قفلی
  • جمعه ۱۵ ارديبهشت ۹۶

صد تای این شهر آلوده و پر دود

صدای آزار دهنده و گوش خراش ساعت، مرا وادار به بیدار کردن میکند، از جایم بر می خیزم، به یاد روز هایی که در روستا، صدای قوقولی قوقوی خروس همسایه ها بیدارم می کرد.

ملافه ی روی تختم را مرتب می کنم و به یاد تشک های پنبه ای که بی بی هرسال برایم پنبه هایش را عوض می کرد آهی می کشم!

اهرم شیر را به بالا هدایت می کنم، آب جاری می شود. مشتی از آب به صورتم می پاشم.صبح های روستا همیشه کنار رودخاننه صورتم را می شستم، آب زنده و با طراوت رودخانه، هزار برابر پاک تر و زلال تر از آب تصفیه شده ی لوله کشی شهر بود.

پالتویم را از توی کمد بیرون می کشم و به یاد لباس زخیم پشمی ام می افتم که از پشم بزغاله های اسداله عمویم درست شده بود.

درب ساختمان را باز می کنم، از راه پله ها پایین می آیم، درب اصلی را که باز می کنم، بوی دود در دماغم می پیچد، بوی دودی که روزی به جای آن بوی علف های دشت ها و گل های طبیعی را استشمام می کردم.

صدای بوق ماشین ها از دور و نزدیک به گوشم می خورد که جایگزین صدای بلبل ها و گنجشک های خوش صدای روستا شده اند.

دنیای امروز من، این شهر خاکستری و پر از دود است، نه آن روستای پر از رنگ و زندگی، جای جای این شهر را آدم هایی با قلب های سنگی پر کرده اند، نه آدم های خندان و شاد روستا.

انگار صدتای این شهر آلوده و پر از دود هم، با این همه امکاناتش، به پای روستای پاک و سرسبز و در عین حال ساده ی من نمی رسد، ای کاش...

(سنجاقی نوشت:این انشایی بود ک معلممون موضوعش رو داده بود.منم از این انشا یه نمره بیست تپلی مثل همیشه گرفتم.همش تخیلم بود و هیچ وقت تو روستا زندگی نکردم!)

  • سنجاق قفلی
  • جمعه ۱۵ ارديبهشت ۹۶

گذر زمان

داستان کوتاه گذر زمان

((صدای کوبیدن در آمد،دخترک پولدار،در را باز کرد،پسرک فقیری پشت در نمایان شد
دخترک: چه میخواهی؟
پسرک: می شود کمی به من کمک کنید؟؟؟خواهش میکنم
چند دقیقه بعد
دخترک:بیا این پول را مادرم داد
پسرک: واقعا ممنونم
دخترک:تو هیچ وقت نخواهی توانست طعم یک زندگی ثروتمندانه را بچشی،همان طور که من هیچگاه طعم فقر را نخواهم چشید
پسرک با ناراحتی جواب داد:شاید این طور نباشد
 25 سال بعد
سر دکتر شلوغ بود،دختر جوانی با لباس های مندرس و کهنه وارد بیمارستان شد،دکتر داشت با عجله وارد اتاق می شد،دختر جوان به سمتش رفت تا خواسته اش را بیان کند،اما دکتر بی توجه به او وارد اتاق عمل شد و پرستاران اجازه ورود به دختر جوان را ندادند
1ساعت بعد
دختر جوان هنوز پشت در اتاق عمل منتظر دکتر که مردی جوان بود،به انتظار نشسته بود،دکتر از اتاق عمل بیرون آمد،دختر جوان با سرعت به او نزدیک شد و گفت:میتوانم چند لحظه وقتتان را بگیرم؟
دکتر:سریع تر لطفا
دخترجوان:مادرم مریض است، سرطان سینه دارد،به من گفتند تنها دکتری که میتواند بیماری اش را مداوا کند شمایید،اما راستش ما پول کافی را نداریم،پدرم چند سال پیش ورشکسته شد و 2سال پیش مرد،ما هیچ سرمایه ای...
دکتر:مادرت را بیاور، درمانش میکنم،بدون هیچ هزینه ای
دختر جوان: آقای دکتر واقعا ممنونم،واقعا...
دکتر با شتاب از دختر جوان دور شد
چند روز بعد
دکتر از اتاق عمل بیرون آمد،دختر جوان روی صندلی نشسته بود،با دیدن دکتر از جایش بلند شد
دختر جوان:آقای دکتر،حال مادرم چطور است؟
دکتر:مشکل برطرف شد،تاچند روز دیگر مرخصش میکنم
دختر جوان:واقعا ممنونم آقای دکتر،شما...
دکتر: من از شما ممنونم
دختر جوان:برای چه؟من که هیچ کاری نکردم!
دکتر:حرفی که آن روز شما به من گفتید،من را امیدوار کرد تا به اینجا رسیدم،اگر آن حرف شما نبود،هرگز به اینجا نمیرسیدم
دختر جوان: منظور شما را متوجه نمیشوم!چه حرفی؟
دکتر: تو هیچ وقت نخواهی توانست طعم یک زندگی ثروتمندانه را بچشی،همان طور که من طعم فقر را نخواهم چشید...))

این داستانو مثل دل نوشته های قبلی، خودم نوشتم، چطور بود؟

خوشحال میشم درموردش بگید، چون با نظراتتون امید میگیرم

قالب 1

  • سنجاق قفلی
  • دوشنبه ۱۱ ارديبهشت ۹۶
بسم الله الرحمن الرحیم

سلام.

قراره اینجا به نویسندگی بپردازم.تا الان چند تا از دل نوشته هام رو گذاشتم،

آثار ادبیم، مثل داستان های کوتاه، رمانم، متن های کوتاه و... رو بذارم.

خوشحال میشم اگه وبلاگمو دنبال کنید.

ممنون که هستید...

با احترام، سنجاق قفلی.
نویسندگان